اين روزها به لحظه اي رسيده ام که با تمام وجود ملتمسانه از اشکهايم مي خواهم
که يادت را از ذهن من بشويد... يادت را بشويد تا ديگر به خاطر تو با خود جدال نکنم ...
من تمام فرياد ها را بر سر خود مي کشم چرا مي دانستم که در اين وادي ،
عشق و صداقت مدتهاست که پر کشيده اند اما با اين همه تمام بدبيني ها و
نفرتها را به تاريک خانه دل سپردم
و در گذرگاهت سرودي ديگر گونه اغاز کردم و تو... چه بي رحمانه
اولين تپش هاي عاشقانه قلب مرا در هم کوبيدي ...
تمام غرور و محبت مرا چه ارزان به خود خواهيت فروختي ،
اولين مهمان تنهايي هايم بودي...
روزي را که قايقي ساختيم و آنرا از از ساحل سرد سکوت به درياي حوادث
رهسپارکرديم دستانم از پارو زدن خسته بود ... دلم گرفته بود...
زخم دستهايم را مرهم شدي و شدي پاروزن قايق تنهايي هايم...
به تو تکيه کردم هيچ گاه از زخمهاي روحم چيزي نگفتم ...
و چه آرام آنها را در خود مخفي کردم ...
دوست داشتم برق چشمانت را مرهمي کني بر زخمهاي دلم
اما لياقتش را نداشتم.مدتها بود که به راه هاي رفته...
به گذشته هاي دور خيره شده بودي ...
من تک و تنها پارو مي زدم و دستهايم از فرط رنج و درد به خون اغشته بود...
هيچ نگفتم چون زندگي به من اموخته بود صبورانه بايد جنگيد ...
به من اموخته بود که در سرزميني که تنها اشک ها يخ نبسته اند
بايد زندگي کرد اما امروز دريافتم که حجمي که در قايق من نشسته بود
جز مشتي هيچ چيز ديگري نبود و
اي کاش زود تر قايقم را سبکتر کرده بودم...
با اين همه... بهترينم دوستت دارم ... هرگز فراموشت نمي کنم...
هيچ کس اين چنين سحر اميز نمي توانست مرا ببرد آنجايي که مردمانش
به هيچ دل مي بندند با هيچ زندگي مي کنند به هيچ اعتقاد دارند و
با هيچ مي ميرند!
تو که قصد جدايي کرده بودي
خيال بي وفايي کرده بودي
چرا با اين دل خوش باور من
زماني آشنايي کرده بودي
خدايا تا رو پودم غم گرفته
درون سينه ام ماتم گرفته
خداوندا دلش را مهربان کن
هميشه خاطرش را شادمان کن
.jpg)
